Abstract geometric shapes with vibrant colors and

چگونه بازارهای پیش‌بینی حل می‌شوند: قوانین، اوراکل‌ها، اختلافات و تسویه

By AI News Crypto Editorial Team9 دقیقه مطالعه

بازارهای پیش‌بینی با اعمال قوانین از پیش تعیین‌شده بازار و منبع حل و فصل به یک نتیجه واقعی، حل و فصل می‌شوند و سپس یک نتیجه نهایی که پرداخت تسویه را تحریک می‌کند، نهایی می‌شود. جزئیات کلیدی این است که معامله‌گران فقط در حال قیمت‌گذاری بر روی رویداد نیستند، بلکه بر روی کتاب قوانین، اوراکل یا فرآیند گزارش‌دهی و مشوق‌های اختلافی که تعیین می‌کنند چه چیزی به عنوان نتیجه "محسوب" می‌شود، قیمت‌گذاری می‌کنند.

نکات کلیدی

  • بازار پیش‌بینیحل و فصل بازار تبدیل یک رویداد خارجی نامنظم به یک نتیجه نهایی است که پرداخت تسویه را تحریک می‌کند و تجارت را متوقف می‌کند.
  • عنوان بازار مشخصات قرارداد نیست. منبع حل و فصل، تاریخ پایان و قوانین حاشیه‌ای در صفحه بازار تعیین می‌کنند که چه نتیجه‌ای پذیرفته خواهد شد.
  • در Polymarket، اوراکل خوش‌بین UMAبه طور پیش‌فرض یک نتیجه پیشنهادی را می‌پذیرد مگر اینکه در طول یک دوره اختلاف ۲ ساعته به چالش کشیده شود و پیشنهاد نیاز به یک وثیقه ۷۵۰ دلاری USDC.e دارد.
  • اختلافات و ویژگی‌های منبع می‌توانند نتایج را معکوس کنند یا نتایج "غافلگیرکننده اما مطابق با قوانین" تولید کنند، بنابراین طراحی مکانیزم بخشی از آنچه است که قیمت‌گذاری می‌شود.

چگونه حل و فصل رویدادها را به پرداخت‌ها تبدیل می‌کند

یک بازار پیش‌بینی تنها زمانی به یک قرارداد مالی تبدیل می‌شود که بتواند مجبور به انتخاب یک نتیجه و پرداخت آن شود. آن عملکرد اجباری حل و فصل است: نقطه‌ای که پلتفرم اجازه نمی‌دهد بازار تجارت کند، نتیجه نهایی را اعلام می‌کند و سهام را به جریان‌های نقدی تبدیل می‌کند.

ترتیب عملیاتی ساده است، حتی اگر سیاست‌ها این‌گونه نباشند. یک بازار به تاریخ پایان خود می‌رسد، رویداد زیرین قابل شناسایی می‌شود، کسی یا چیزی یک نتیجه را پیشنهاد می‌دهد، یک فرآیند چالش برای شناسایی خطاها وجود دارد و سپس بازار نهایی می‌شود. پس از نهایی شدن، پرداخت تسویه مکانیکی است. در Polymarket، سهام برنده ۱ دلار به ازای هر سهم پرداخت می‌کند، سهام بازنده بی‌ارزش می‌شود و تجارت دیگر ممکن نیست.

"چه اتفاقی بعد از بسته شدن یک بازار می‌افتد" عمدتاً درباره این خط لوله است. بسته شدن مانع از بیان اطلاعات جدید از طریق قیمت می‌شود. حل و فصل مرحله جداگانه‌ای است که بازار بسته را به یک بازار تسویه شده تبدیل می‌کند. آن فاصله جایی است که معامله‌گران کشف می‌کنند که آیا آنها در حال تجارت احتمال بودند یا در حال تجارت کاغذ.

"مدت زمان حل و فصل بازار پیش‌بینی چقدر است" به مکانیزم و اینکه آیا کسی نتیجه پیشنهادی را به چالش می‌کشد یا خیر بستگی دارد. جریان Polymarket شامل یک دوره اختلاف ۲ ساعته تعریف‌شده پس از یک پیشنهاد است، اما زمان کل تا نهایی شدن می‌تواند در صورت رد پیشنهاد یا تشدید به یک فرآیند اختلاف عمیق‌تر افزایش یابد.

نکته مهم برای هر کسی که سهام دارد این است که بازار می‌تواند در حالی که هنوز تسویه نشده است بسته شود و تنها چیزی که در تسویه مهم است این است که مکانیزم چه چیزی را به عنوان نتیجه نهایی می‌پذیرد.

چرا قوانین بازار مهم‌ترین هستند

حل و فصل "آنچه همه می‌دانند اتفاق افتاده" نیست. این "آنچه قوانین بازار می‌گویند به عنوان اتفاق افتاده محسوب می‌شود" است، با استفاده از یک منبع حل و فصل خاص در یک زمان خاص، با مدیریت خاص حاشیه‌ای. مستندات Polymarket به وضوح بیان می‌کند که بازارها بر اساس قوانینی که در صفحه بازار نشان داده شده‌اند حل و فصل می‌شوند و آن قوانین بیشتر از عنوان، حل و فصل را حاکم می‌کنند.

به همین دلیل است که منبع حل و فصل یک پاورقی نیست. این منبع اولیه برای اوراکلیا گزارش‌دهندگان است. اگر منبع قابل ویرایش، به‌روزرسانی دیرهنگام یا به چندین روش تفسیر شود، معامله‌گران در نهایت ویژگی‌های منبع را قیمت‌گذاری می‌کنند. a16z یک قرارداد کنترل سرزمینی اوکراین را توصیف می‌کند که به یک نقشه آنلاین اشاره داشت و به‌طور ادعایی تحت تأثیر ویرایش‌های آن نقشه قرار گرفت. بازار به این دلیل شکست نخورد که "نقشه‌ها بد هستند." بلکه به این دلیل شکست خورد که قرارداد حقیقت را به یک شیء قابل تغییر واگذار کرده بود.

زبان زمان‌بندی دام دیگری است. a16z همچنین یک قرارداد تعطیلی دولت را توصیف می‌کند که در آن قانون حل و فصل را به زمانی که وب‌سایت دفتر مدیریت پرسنل ایالات متحده تعطیلی را به عنوان پایان یافته نشان می‌دهد، مرتبط می‌کند. رئیس‌جمهور ترامپ قانون تأمین مالی را در تاریخ ۱۲ نوامبر امضا کرد، اما وب‌سایت تا ۱۳ نوامبر به‌روزرسانی نشد.

معامله‌گران که در مورد رویداد سیاسی به‌طور جهت‌دار درست بودند، به دلیل اینکه قرارداد بر اساس به‌روزرسانی وب‌سایت نوشته شده بود، نه بر اساس امضا، ضرر کردند.

خواندن قوانین مانند یک برگه شرایط تنها موضع قابل دفاع در بازارهای پیش‌بینی است. چک‌لیست کوتاه است: (۱) منبع دقیق حل و فصل، (۲) تاریخ و زمان پایان بازار، و (۳) بندهای حاشیه‌ای که تعیین می‌کنند چه اتفاقی می‌افتد زمانی که منابع در تضاد، تجدید نظر یا تأخیر دارند. اگر این سه مورد قابل حسابرسی نباشند، تجارت "آیا X اتفاق می‌افتد" نیست، بلکه "آیا مکانیزم X را به عنوان اثبات شده می‌پذیرد" است.

حل و فصل اوراکل خوش‌بین در Polymarket

حل و فصل بازار پیش‌بینی Polymarket از طریق اوراکل خوش‌بین UMA انجام می‌شود که به‌گونه‌ای طراحی شده است که به‌طور پیش‌فرض یک نتیجه را می‌پذیرد مگر اینکه کسی آن را به چالش بکشد. این انتخاب طراحی حل و فصل را به یک بازی مشوق تبدیل می‌کند: دقت با تهدید اختلاف تحمیل می‌شود، نه با یک داور تضمینی.

جریان در Polymarket بر روی صفحه نمایش قابل خواندن است اگر به مراحل واقعی تقسیم شود:

۱. یک کاربر یک نتیجه را پیشنهاد می‌دهد و یک وثیقه در USDC.e قرار می‌دهد. مستندات Polymarket هشدار می‌دهد که یک پیشنهاد ناموفق یا زودهنگام می‌تواند تمام وثیقه ۷۵۰ دلاری را از دست بدهد. ۲. نتیجه پیشنهادی وارد یک دوره چالش ۲ ساعته می‌شود. اگر کسی مخالف باشد، می‌تواند در طول آن دوره اختلاف به چالش بکشد. ۳. اگر پیشنهاد به عنوان دقیق تأیید شود، پیشنهاد دهنده وثیقه را به همراه پاداش دریافت می‌کند. اگر تأیید نشود، وارد فرآیند حل و فصل اختلاف UMA می‌شود.

۴. پس از نهایی شدن، بازار تسویه می‌شود: سهام برنده ۱ دلار به ازای هر سهم پرداخت می‌کند، سهام بازنده به ۰ می‌رود و تجارت متوقف می‌شود.

این ساده‌ترین راه برای درک "چگونه Polymarket حل و فصل می‌شود" است. بازار در انتظار یک قاضی دانا نیست. آن در انتظار کسی است که سرمایه و شهرت را پشت یک ادعای خاص قرار دهد و سپس برای دو ساعت تحت نظارت باقی بماند.

اندازه وثیقه و پنجره کوتاه رفتار قابل پیش‌بینی ایجاد می‌کند. یک وثیقه ۷۵۰ دلاری به اندازه کافی بزرگ است تا پیشنهادات بی‌دقت را تنبیه کند، اما همچنین به این معنی است که بازارهای کم‌توجه می‌توانند به سمت "هر چیزی که به چالش کشیده نمی‌شود" منحرف شوند، زیرا به چالش کشیدن زمان و تمرکز می‌طلبد.

a16z بازار دعوی زلنسکی را به عنوان یک مثال عینی از تغییر نتایج پس از واقعیت برجسته می‌کند: در ابتدا "بله" حل و فصل شد، سپس دارندگان توکن UMA به چالش کشیدند و حل و فصل به "نه" تغییر کرد. این یک نقد فلسفی نیست. این یادآوری است که سیستم‌های خوش‌بین می‌توانند همگرا شوند، اما آنها از طریق فرآیندهای متخاصم همگرا می‌شوند، نه از طریق احساسات.

گزارش‌دهی با وثیقه توکن در Augur

Augur مدل دیگری است: گزارش‌دهی با وثیقه توکن، جایی که پلتفرم سعی می‌کند عمل گفتن آنچه اتفاق افتاده را غیرمتمرکز کند. IQ.wiki رویکرد Augur را به عنوان یک سیستم گزارش‌دهی و اختلاف خلاصه می‌کند که در آن دارندگان توکن REP یا REPv2 بر روی نتایج در طول مراحل اختلاف وثیقه می‌گذارند.

مکانیزم از نظر مشوق‌ها ساده است. گزارش‌دهندگان توکن‌ها را بر روی نتیجه‌ای که ادعا می‌کنند صحیح است، در خطر قرار می‌دهند. اگر آنها درست باشند، می‌توانند سهمی از هزینه‌های تسویه دریافت کنند. اگر آنها اشتباه کنند، توکن‌هایی را که وثیقه گذاشته‌اند از دست می‌دهند. پروتکل سعی دارد دقت را با جریمه‌ها خریداری کند و زنده بودن را با پاداش‌ها خریداری کند.

این طراحی آنچه را که معامله‌گران به‌طور ضمنی تحت پوشش قرار می‌دهند تغییر می‌دهد. به جای اعتماد به یک اپراتور واحد یا یک خوراک اوراکل، معامله‌گران به این اعتماد دارند که بازی وثیقه به اندازه کافی مشارکت صادقانه را جذب خواهد کرد تا تلاش‌های دستکاری را جبران کند. این همچنین به این معنی است که "بی‌طرفی" رایگان نیست.

a16z استدلال می‌کند که سیستم‌های رأی‌گیری مبتنی بر توکن می‌توانند از تسلط نهنگ‌ها و تعارض منافع رنج ببرند، که می‌تواند بی‌طرفی معتبر را تضعیف کند حتی اگر سیستم به‌طور فنی غیرمتمرکز باشد.

تاریخ Augur بیشتر به عنوان زمینه‌ای برای اینکه چرا این سیستم‌ها اصلاً وجود دارند، اهمیت دارد. IQ.wiki مفهوم Augur را در سال ۲۰۱۴، راه‌اندازی v1 در سال ۲۰۱۸ و تاریخ راه‌اندازی v2 را ۲۸-۰۷-۲۰۲۰ قرار می‌دهد. نکته این نیست که به گذشته نگاه کنیم. نکته این است که بازارهای پیش‌بینی به مدت یک دهه بر روی همان مشکل سخت در حال تکرار هستند: تبدیل واقعیت مورد اختلاف به یک نتیجه تسویه نهایی بدون اینکه به کسی اهرم آسانی برای کشیدن بدهند.

حالت‌های شکست و گزینه‌های نوظهور

حل و فصل در همان نقاط بارها و بارها شکسته می‌شود: زبان مبهم، منابع شکننده و مشوق‌های اختلافی که با توجه به توجه مقیاس نمی‌گیرند. a16z حالت شکست اصلی را به وضوح بیان می‌کند: زمانی که حل و فصل غیرقابل اعتماد است، قیمت‌ها دیگر احتمال رویداد را منعکس نمی‌کنند و شروع به منعکس کردن باورها درباره اینکه مکانیزم چگونه حکم خواهد کرد، می‌کنند.

حالت‌های شکست فرضی نیستند. مثال‌های a16z اساساً یک طبقه‌بندی از "حق بیمه‌های ریسک مکانیزم" هستند. یک منبع حل و فصل مبتنی بر نقشه می‌تواند دستکاری شود اگر ویرایش‌ها وضعیت معتبر را تغییر دهند. یک قانون به‌روزرسانی وب‌سایت می‌تواند بر اساس تأخیر یک مدیر حل و فصل شود نه بر اساس رویداد زیرین. یک قرارداد فرهنگی با حجم بالا مانند بازار دعوی زلنسکی می‌تواند پس از یک اختلاف هنوز معکوس شود، که به معامله‌گران یاد می‌دهد که فرآیند اختلاف بخشی از محصول است.

این همچنین جایی است که "چگونه Kalshi حل و فصل می‌شود" معمولاً توسط معامله‌گران بومی کریپتو درک نمی‌شود. مقایسه کلیدی این نیست که آیا یک مکان به‌طور قانونی تنظیم شده یا بر روی زنجیره است. مقایسه این است که آیا مکانیزم حل و فصل قابل بررسی پیشینی است و آیا فرآیند اختلاف دارای مشوق‌ها و زمان‌بندی‌های واضح است.

پلتفرم‌های مختلف کتاب‌های قوانین و مسیرهای داوری متفاوتی را پیاده‌سازی می‌کنند، اما همان منطق تسویه اعمال می‌شود: یک نتیجه نهایی واحد باید تولید شود و قرارداد تنها بر اساس آن نتیجه پرداخت می‌کند.

جایگزین پیشنهادی a16z این است که یک قاضی LLM را در زمان ایجاد بازار با قفل کردن یک نسخه خاص از مدل و درخواست بر روی زنجیره متعهد کند، تا معامله‌گران بتوانند مکانیزم کامل حل و فصل را قبل از تجارت بررسی کنند. در زمان حل و فصل، LLM متعهد اجرا می‌شود و خروجی آن پرداخت را تعیین می‌کند. پیشنهاد این نیست که "هوش مصنوعی جادو است."

بلکه این است که پیش‌بینی‌پذیری و شفافیت پیشینی می‌تواند با قرار دادن خود قاضی به عنوان بخشی از مشخصات قرارداد، به جای یک کمیته اختیاری یا یک منبع وب قابل دستکاری، بهبود یابد.

بازارهای پیش‌بینی بر اساس اینکه آیا شرکت‌کنندگان به خوانایی و سختی بازی کردن مکانیزم حل و فصل اعتقاد دارند، زنده یا مرده هستند. این تمام محصول است.

نتیجه‌گیری

من شاهد بوده‌ام که معامله‌گران عنوان یک بازار را مانند اینکه قرارداد است، در نظر می‌گیرند و سپس وقتی تسویه طبق جزئیات ریز انجام می‌شود، شگفت‌زده می‌شوند. درس گران‌قیمت این است که بازارهای پیش‌بینی "حقیقت" را حل و فصل نمی‌کنند. آنها مکانیزم از پیش تعیین‌شده را حل و فصل می‌کنند. اگر منبع حل و فصل قابل ویرایش باشد، اگر زمان پایان نامناسب باشد، یا اگر زبان حاشیه‌ای کار پنهانی انجام دهد، قیمت یک شرط بر روی حکمرانی و کاغذ است، نه پیش‌بینی.

من همچنین دیده‌ام که چگونه طراحی اوراکل خوش‌بین UMA در Polymarket حل و فصل را به یک بازی بسیار خاص تبدیل می‌کند. وثیقه ۷۵۰ دلاری USDC.e و دوره اختلاف ۲ ساعته به این معنی است که پیشنهادات بد می‌توانند به سرعت تنبیه شوند، اما بازارهای کم‌توجه هنوز می‌توانند به سمت هر چیزی که در پنجره زنده می‌ماند، منحرف شوند. تغییر دعوی زلنسکی که a16z توصیف کرد، نوعی نتیجه است که نحوه قیمت‌گذاری یک میز را در کل مجموعه بازارهای پیش‌بینی نزدیک به انقضا تغییر می‌دهد.

منابع

پرسش‌های متداول

پس از بسته شدن یک بازار پیش‌بینی چه اتفاقی می‌افتد؟

بسته شدن معمولاً تجارت را در تاریخ پایان بازار متوقف می‌کند، اما تضمینی برای تسویه نهایی نیست. هنوز باید یک نتیجه پیشنهاد شود و از فرآیند اختلاف پلتفرم عبور کند. پس از نهایی شدن، بازار به طرف برنده پرداخت می‌کند و طرف بازنده بی‌ارزش می‌شود.

پلی‌مارکت چگونه بازارها را حل و فصل می‌کند؟

پلی‌مارکت از اوراکل خوش‌بین اومای استفاده می‌کند. یک کاربر با ارسال یک اوراق قرضه USDC.e یک نتیجه را پیشنهاد می‌کند، سپس این پیشنهاد می‌تواند در طول یک دوره اختلاف ۲ ساعته به چالش کشیده شود. پس از نهایی شدن، سهام‌های برنده هر کدام ۱ دلار پرداخت می‌کنند و تجارت به پایان می‌رسد.

مدت زمان حل و فصل بازار پیش‌بینی چقدر است؟

این بستگی به مکانیزم و اینکه آیا کسی نتیجه پیشنهادی را به چالش می‌کشد یا نه دارد. در پلی‌مارکت، یک پیشنهاد وارد یک پنجره چالش ۲ ساعته می‌شود، اما اختلافات می‌توانند زمان نهایی شدن را افزایش دهند. بازار می‌تواند در حالی که هنوز تسویه نشده است بسته شود تا فرآیند کامل شود.

چرا یک بازار پیش‌بینی می‌تواند به نتیجه‌ای شگفت‌انگیز برسد؟

حل و فصل طبق قوانین از پیش نوشته شده و منبع حل و فصل مشخص شده انجام می‌شود، نه روح عنوان بازار. a16z مواردی را توصیف می‌کند که منابع قابل ویرایش یا به‌روزرسانی‌های تأخیری وب‌سایت نتایجی را به وجود آوردند که برای معامله‌گران نادرست به نظر می‌رسید. اگر قرارداد به یک منبع شکننده اشاره کند، تسویه می‌تواند آن شکنندگی را دنبال کند.

آیا یک اوراکل خوش‌بین به‌طور خودکار صحیح است؟

خیر. یک اوراکل خوش‌بین به‌طور پیش‌فرض یک نتیجه پیشنهادی را می‌پذیرد مگر اینکه کسی آن را در طول پنجره چالش به چالش بکشد. اگر هیچ‌کس یک پیشنهاد بد را به موقع به چالش نکشد، سیستم می‌تواند هنوز نتیجه نادرست را نهایی کند.