گسترش عفونت دیفای

دیفای واگیر چیست؟

واگیر دیفای توصیف می‌کند که چگونه فشار در یک بخش از مالی غیرمتمرکزمی‌تواند به بیرون منتقل شود و مشکلاتی در جاهای دیگر ایجاد کند—مانند فروش اجباری، ورشکستگی یا برداشت‌های مسدود شده—زیرا پروتکل‌ها به لحاظ مالی و فنی به هم متصل هستند.

به همان روشی که شکست یک بانک می‌تواند بر دیگر بانک‌ها فشار وارد کند، شکست در یک اپ دیفای می‌تواند ریسک را در بین مکان‌های وام‌دهی، تجارت و دارایی‌های مشتقهکه وثیقه، استخرهای نقدینگیو زیرساخت‌های زنجیره‌ای را به اشتراک می‌گذارند، منتقل کند. این مفهوم در گفتگوی وسیع‌تری درباره “دیفای چیست” قرار دارد زیرا طراحی باز و مدولار دیفای ترکیب محصولات را آسان می‌کند—و همچنین برای شوک‌ها آسان است که منتقل شوند.

واگیر در دیفای چیست؟

واگیر در دیفای مکانیزمی است که توسط آن یک رویداد نامطلوب واحد—مانند یک حمله به قرارداد هوشمند، دستکاری اوراکل، یا سقوط ناگهانی وثیقه—ضررهای درجه دومی در پروتکل‌های دیگر ایجاد می‌کند. ایده کلیدی این است که بسیاری از سیستم‌های دیفای از همان بلوک‌های ساختمانی استفاده می‌کنند: همان توکن‌های وثیقه، همان استیبل‌کوین‌ها، همان مکان‌های نقدینگی و گاهی حتی همان الگوهای کد.

وقتی یک پروتکل دچار مشکل می‌شود، کاربران ممکن است به سرعت برای برداشت نقدینگی، کاهش اهرم یا تعویض به دارایی‌های “ایمن‌تر” اقدام کنند، که قیمت‌ها و شرایط نقدینگی را به گونه‌ای تحت فشار قرار می‌دهد که به دیگر پروتکل‌ها آسیب می‌زند. از آنجا که اقدامات به صورت زنجیره‌ای و اغلب به‌طور خودکار اجرا می‌شوند، انتقال می‌تواند سریع و دشوار برای متوقف کردن باشد.

چگونه یک هک در دیفای گسترش می‌یابد؟

یک هک می‌تواند در دیفای گسترش یابد زمانی که دارایی‌های دزدیده شده یا ناپایدار به طور گسترده به عنوان وثیقه یا نقدینگی در جاهای دیگر استفاده شوند. به عنوان مثال، اگر یک مهاجم یک استخر را تخلیه کند و قیمت توکن تحت تأثیر سقوط کند، موقعیت‌ها در یک پروتکل وام‌دهی که آن توکن را به عنوان وثیقه پذیرفته است، می‌تواند زیر وثیقه قرار گیرد و منجر به تصفیه دیفای شود.

این تصفیحات وثیقه را به بازار می‌فروشند، که می‌تواند قیمت‌ها را بیشتر کاهش دهد و یک حلقه بازخورد ایجاد کند. مهاجم همچنین ممکن است با استفاده از یک پل زنجیره‌ای برای انتقال وجوه دزدیده شده، فشار فروش را در چندین زنجیره و مکان افزایش دهد.

حتی بدون قرار گرفتن در معرض مستقیم، پروتکل‌ها می‌توانند به طور غیرمستقیم تحت تأثیر قرار گیرند زمانی که تأمین‌کنندگان نقدینگی وجوه را خارج می‌کنند، نوسانات افزایش می‌یابد و آربیتراژورها استخرها را در صرافی‌های غیرمتمرکز دوباره قیمت‌گذاری می‌کنند.

ریسک ترکیب‌پذیری چیست؟

ریسک ترکیب‌پذیری معایب “لگوهای پولی” است: زمانی که پروتکل‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به یکدیگر متصل شوند، یک شکست وابستگی می‌تواند گسترش یابد. ترکیب‌پذیری دیفای به یک تراکنش کاربر واحد اجازه می‌دهد که از طریق چندین تماس قرارداد هوشمند عبور کند—اینجا تعویض، آنجا وام، و در جای دیگر سهام—که کارایی و نوآوری ایجاد می‌کند.

اما همچنین پیوندهای پنهانی ایجاد می‌کند: پروتکل A ممکن است به توکن پروتکل B، قیمت‌گذاری یا نقدینگی وابسته باشد و پروتکل C ممکن است به A وابسته باشد. اگر هر پیوندی شکسته شود (یک باگ، حمله حکومتی، بازار متوقف شده یا دارایی غیرمتصل)، استراتژی ترکیبی می‌تواند به طور ناگهانی از هم بپاشد. در عمل، ریسک ترکیب‌پذیری به صورت تصفیحات همبسته، کاهش ناگهانی وثیقه یا تبدیل موقعیت‌های “ایمن” به ناایمن به دلیل تغییر یک فرض upstream ظاهر می‌شود.

چگونه ریسک واگیر را اندازه‌گیری کنیم؟

اندازه‌گیری ریسک واگیر دیفای تا حدی به نقشه‌برداری وابستگی‌ها و تا حدی به آزمایش استرس آنها مربوط می‌شود. تحلیلگران معمولاً با شناسایی وثیقه‌ها و منابع تأمین مشترک شروع می‌کنند: کدام توکن‌ها وام‌ها را پشتیبانی می‌کنند، کدام استیبل‌کوین‌ها نقدینگی را تسلط می‌دهند و کدام استخرها مسیرهای اصلی خروج در بحران هستند.

سپس تحلیل مواجهه انجام می‌شود—چقدر ارزش در موقعیت‌هایی قفل شده است که اگر یک دارایی کلیدی سقوط کند یا یک پروتکل کلیدی شکست بخورد، آسیب می‌بیند. شاخص‌های مفید شامل تمرکز (دارایی‌های وثیقه برتر، استخرهای برتر)، نمایه‌های اهرم (ارزش قرضی نسبت به وثیقه) و حساسیت تصفیه (چقدر نزدیک موقعیت‌ها به آستانه‌های تصفیه هستند) می‌باشد.

دیدگاه‌های شبکه‌ای—که به چه کسی وابسته است—کمک می‌کند تا نقاط شکست واحد را آشکار کند، به ویژه جایی که توکن یک پروتکل به طور بازگشتی به عنوان وثیقه در دیگری استفاده می‌شود.

چرا پروتکل‌های دیفای این‌قدر به هم متصل هستند؟

پروتکل‌های دیفای به شدت به هم متصل هستند زیرا باز بودن یک ویژگی است، نه یک باگ: هر کسی می‌تواند با قراردادهای موجود ادغام شود، از نقدینگی مجدد استفاده کند و بر روی اصول تثبیت شده بسازد. این باعث کاهش اصطکاک در راه‌اندازی می‌شود—اپلیکیشن‌های جدید می‌توانند با استفاده از نقدینگی DEX موجود، ریل‌های استیبل‌کوین و بازارهای وام‌دهی شروع به کار کنند—بنابراین اکوسیستم به طور طبیعی به زیرساخت‌های مشترک نزدیک می‌شود.

همچنین، وابستگی‌ها از رفتار کاربران ناشی می‌شود: معامله‌گران و صندوق‌ها به دنبال بهترین نرخ‌ها هستند و سرمایه را در مکان‌ها جابجا می‌کنند، در حالی که استراتژی‌های خودکار موقعیت‌ها را در چندین پروتکل در یک بلوک واحد متعادل می‌کنند. در نهایت، گسترش زنجیره‌ای وب وابستگی‌ها را افزایش می‌دهد؛ وقتی دارایی‌ها بین شبکه‌ها از طریق سیستم‌های پل زنجیره‌ای منتقل می‌شوند، یک اختلال در یک زنجیره می‌تواند بر نقدینگی و قیمت‌گذاری در دیگری تأثیر بگذارد.

واگیر دیفای در عمل

واگیر دیفای به راحتی در حلقه‌های وام‌دهی و تجارت با اهرم قابل مشاهده است. یک الگوی رایج این است: کاربران یک توکن پرنوسان را واریز می‌کنند، یک استیبل‌کوین قرض می‌گیرند، بیشتر از توکن پرنوسان خریداری می‌کنند و این روند را تکرار می‌کنند. اگر قیمت توکن کاهش یابد، موتورهای تصفیه وثیقه را می‌فروشند، که قیمت را بیشتر کاهش می‌دهد و موجب تصفیه‌های بیشتری در همان پروتکل وام‌دهی و مکان‌های رقیب که وثیقه را به اشتراک می‌گذارند، می‌شود.

الگوی دیگری که وجود دارد، شوک نقدینگی است: زمانی که یک استخر بزرگ پرخطر می‌شود، تأمین‌کنندگان نقدینگی برداشت می‌کنند، اسپردها گسترش می‌یابند و حتی پروتکل‌های سالم با اجرای بدتر و ضررهای بالاتر در تصفیه مواجه می‌شوند.

واگیر همچنین می‌تواند ناشی از زیرساخت باشد. اگر یک مؤلفه قرارداد هوشمند به طور گسترده استفاده شده (مانند یک خوراک اوراکل، یک پوشش توکن یا یک قرارداد پل) شکست بخورد، بسیاری از اپلیکیشن‌های پایین‌دست ممکن است نیاز به توقف بازارها، تنظیم عوامل وثیقه یا پذیرش ضررها داشته باشند. از آنجا که ترکیب‌پذیری دیفای تشویق به استفاده مجدد می‌کند، یک وابستگی واحد می‌تواند زیر بسیاری از محصولات که در ظاهر نامرتبط به نظر می‌رسند، قرار گیرد.

چرا واگیر دیفای مهم است؟

واگیر دیفای مهم است زیرا حوادث ایزوله را به استرس در سطح اکوسیستم تبدیل می‌کند و بر کاربرانی که هرگز با منبع اصلی مشکل تعامل نداشته‌اند، تأثیر می‌گذارد. برای شرکت‌کنندگان روزمره، واگیر می‌تواند به معنای قیمت‌های بدتر در هنگام خروج، تصفیه‌های غیرمنتظره یا از دست دادن موقت دسترسی به وجوه باشد زمانی که پروتکل‌ها برای حفظ توانایی پرداخت متوقف می‌شوند.

برای سازندگان و مدیران ریسک، این موضوع استاندارد را بالا می‌برد: کافی نیست که یک پروتکل به تنهایی ایمن باشد؛ همچنین باید در برابر شوک‌ها در دارایی‌ها و ادغام‌هایی که به آن وابسته است، مقاوم باشد.

در سطح اکوسیستم، درک واگیر دیفای کمک می‌کند تا توضیح دهد که چرا ریسک می‌تواند حتی در یک محیط بدون مجوز با تیم‌های مستقل متعدد احساس شود که “سیستمی” است. نقشه‌برداری بهتر وابستگی‌ها، سیاست‌های وثیقه محافظه‌کارانه و کنترل‌های اضطراری قوی می‌تواند اثرات زنجیره‌ای را کاهش دهد بدون اینکه مزایای تعامل‌پذیری را از بین ببرد.

اگر شما در حال یادگیری درباره دیفای هستید، واگیر یک مفهوم اصلی برای درک این است که چرا دیفای می‌تواند به سرعت نوآوری کند—و چرا همچنین می‌تواند به سرعت از هم بپاشد زمانی که فرضیات مشترک شکسته می‌شوند.